دوره 22، شماره 26 - ( 9-1403 )
جلد 22 شماره 26 صفحات 11-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
کارشناسی ارشد مشاوره و راهنمایی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
چکیده: (2220 مشاهده)
در این پژوهش اثربخشی آموزش گروهدرمانی شناختی – رفتاری بر تغییر سبکهای دلبستگی و صمیمیت زناشویی مادران کودکان دبستانی شهر تهران موردبررسی قرار گرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مادران دانش آموزان مدارس دولتی مقطع دبستان منطقه 3 شهر تهران که در سال 1393-94 بود. حجم نمونه شامل 30 نفر از این جامعه بود، که به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب گردید. و افراد بهطور گمارش تصادفی به دو گروه 15 نفری آزمایش و گواه تقسیم شد. برای سبکهای دلبستگی و صمیمیت زناشویی، به ترتیب پرسشنامه هازن شیور برای دلبستگی و پرسشنامه الکسیس جی. واکر و لیندا تامپسون برای مقیاس صمیمیت بهکاربرده شد. طرح پژوهش از نوع پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه است که پسازآنتخاب گروه آزمایش و گواه، مداخله آزمایشی (آموزش گروهدرمانی شناختی – رفتاری) بر روی گروه آزمایش به مدت 10 جلسهی 70 دقیقهای و یک جلسه در هفته اجرا گردید، و پس از اتمام برنامهی آموزشی از هر 2 گروه پسآزمون به عمل آمد. بهمنظور تجزیهوتحلیل دادههای جمعآوریشده علاوه بر آمار توصیفی از آمار استنباطی تحلیل کوواریانس یکراهه استفاده شد و یافتههای بهدستآمده نشان داد که آموزش گروهدرمانی شناختی – رفتاری باعث بهبود سبکهای دلبستگی و صمیمیت زناشویی گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه شده است. و نتیجه میگیریم که این آموزشها میتواند بر بهبود سبکهای دلبستگی و صمیمیت زناشویی مؤثر باشد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |