دوره 25، شماره 29 - ( 6-1404 )
جلد 25 شماره 29 صفحات 17-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه پیام نور واحد بین الملل
چکیده: (1278 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر نشخوار فکری و اضطراب بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر بود. روش پژوهش حاضر در زمره تحقیقات نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه آزمایش و گروه گواه در نظر گرفته شده بود. جامعه آماری کلیه بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر شهر تهران در سال 1398 در بودند که با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس تعداد 30 نفر از بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر در گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) به عنوان حجم نمونه در نظر گرفته شود. گروه آزمایش تحت آموزش طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی (10 جلسه 90 دقیقهای) قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچگونه درمانی دریافت نکردند. جهت سنجش اندازهگیری متغیرهای پژوهش از پرسشنامههای ویژگیهای جمعیتشناختی، پرسشنامه نشخوار فکری (نولن هوکسما و مارو، 1991) و پرسشنامه اضطراب (بک و همکاران، 1988) استفاده شد. دادهها با استفاده از نرم افزار آماری spss-V27 و اجرای آزمونهای توصیفی و استنباطی از جمله تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره تجزیه و تحلیل شدند. نتایج آزمون نشان داد که طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر نشخوار فکری بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر اثربخش بوده است. همچنین نتایج نشان داد که طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی باعث کاهش اضطراب در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر شده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر کاهش نشخوار فکری و اضطراب بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر اثربخشی معناداری داشته و می توان از طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بعنوان یک مداخله موثر و اثربخش برای درمان بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر استفاده نمود.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1404/5/17 | ویرایش نهایی: 1404/9/18 | پذیرش: 1404/6/22 | انتشار: 1404/6/27
دریافت: 1404/5/17 | ویرایش نهایی: 1404/9/18 | پذیرش: 1404/6/22 | انتشار: 1404/6/27
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |