دوره 26، شماره 30 - ( 9-1404 )
جلد 26 شماره 30 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
گروه روان شناسی بالینی گرایش خانواده، دانشگاه جامع انقلاب تهران
چکیده: (399 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی سبکهای دلبستگی در رابطه بین حضور فیزیکی همسر و امنیت عاطفی، رضایت زناشویی و استرس ادراکشده زنان متأهل انجام شد. روش این مطالعه از نوع همبستگی و مبتنی بر مدلیابی معادلات ساختاری بود. نمونه پژوهش شامل 384 زن متأهل ساکن شهر مشهد در سال 1403 بود که به روش در دسترس انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای امنیت عاطفی، رضایت زناشویی انریچ، استرس ادراکشده کوهن، پرسشنامه محققساخته حضور فیزیکی همسر و سبکهای دلبستگی بزرگسالان گردآوری شد. تحلیل دادهها با نرمافزارهای اسپیاساس و لیزرلو با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی و مدلیابی معادلات ساختاری انجام گرفت.
نتایج نشان داد مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. حضور فیزیکی همسر بهطور مستقیم با افزایش امنیت عاطفی و رضایت زناشویی و کاهش استرس ادراکشده رابطه معنادار داشت. همچنین، سبک دلبستگی ایمن نقش میانجی مثبت در این روابط ایفا کرد، در حالی که سبکهای ناایمن (اضطرابی و اجتنابی) اثرات منفی داشتند. حضور فیزیکی همسر علاوه بر اثر مستقیم، از طریق تقویت دلبستگی ایمن، سازوکاری روانشناختی برای ارتقای امنیت عاطفی و رضایت زناشویی و کاهش استرس زنان فراهم میکند. این یافتهها بر اهمیت توجه به الگوهای دلبستگی در مداخلات خانوادهمحور تأکید دارد.
نتایج نشان داد مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. حضور فیزیکی همسر بهطور مستقیم با افزایش امنیت عاطفی و رضایت زناشویی و کاهش استرس ادراکشده رابطه معنادار داشت. همچنین، سبک دلبستگی ایمن نقش میانجی مثبت در این روابط ایفا کرد، در حالی که سبکهای ناایمن (اضطرابی و اجتنابی) اثرات منفی داشتند. حضور فیزیکی همسر علاوه بر اثر مستقیم، از طریق تقویت دلبستگی ایمن، سازوکاری روانشناختی برای ارتقای امنیت عاطفی و رضایت زناشویی و کاهش استرس زنان فراهم میکند. این یافتهها بر اهمیت توجه به الگوهای دلبستگی در مداخلات خانوادهمحور تأکید دارد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |