کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی گرایش خانواده،دانشکده روانشناسی،مشاوره ومددکاری اجتماعی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد خمینی شهر، ایران
چکیده: (1841 مشاهده)
هدف: پژوهش حاضر با هدف، بررسی اثربخشی آموزش شناختی-رفتاری مبتنی بر آموزش رو در روی بر سبکهای فرزندپروری به مادران دارای کودک مبتلا به اختلال بی اعتنایی مقابلهای در شهر اصفهان بود
روش : در این مطالعهی کارآزمایی 50 نفر از مادران دارای کودکان 10-3 سالهی مبتلا به اختلال بی اعتنایی مقابلهای در اصفهان در سال 1397 وارد مطالعه و به طور تصادفی ساده به دو گروه تقسیم شدند. به گروه اول آموزش رو در رو ارایه شد. گروه دوم، گروه شاهد (در نوبت درمان) بودند. ارزیابی با آزمون کانرز و ارزیابی فرزندپروری بامریند، قبل و بعد از زمان مداخله سنجیده شد. دادهها توسط نرم افزار SPSS و تجزیه و تحلیل آزمونهای آنووا، کروسکال- والیس، آزمون تی زوجی و من ویتنی تحلیل شدند.
یافته ها: آموزش رو در روی بر بهبود مشکلات سلوک (P=0/03)، یادگیری (P=0/04)، بیش فعالی (P=0/007)، رفتار تکانهای (P=0/008) و اضطراب (P=0/02) کودکان موثر بود، ولی در مشکلات جسمی- روانی (P=0/7) تفاوت معنی داری مشاهده نشد.
نتیجه گیری: آموزش والدین کودکان دچار مشکلات سلوک، یادگیری، بیشفعالی، رفتار تکانهای و اضطراب با شیوهی آموزش رو در روی والدین در بهبود مشکلات کودکان موثر بود.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1401/4/13 | پذیرش: 1401/3/10 | انتشار: 1401/3/10