دوره 17، شماره 21 - ( 6-1402 )
جلد 17 شماره 21 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دکتری تخصصی روان شناسی، گروه روانشناسی، واحد کاشان، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشان، ایران
چکیده: (3637 مشاهده)
پیشزمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اضطراب، تابآوری و امید به زندگی و تبیین ارتباط بین آنها در پرستاران و روانپرستاران انجام گرفت. مواد و روش کار: روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر نحوه جمعآوری دادهها توصیفی از نوع علی-مقایسهای است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه پرستاران و روانپرستاران شاغل در بیمارستانهای شهرستان کاشان در بهمن سال 1401 بود. از این جامعه نمونهای به حجم 60 نفر، شامل 30 پرستار و 30 روانپرستار به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. برای اندازهگیری متغیرها از پرسشنامههای اضطراب کتل (1957)، تابآوری کانور و دیویدسون (2003) و امید به زندگی میلر (1988) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که بین اضطراب، تابآوری و امید به زندگی پرستاران و روانپرستاران تفاوت معناداری وجود ندارد. همچنین نتایج نشان داد که بین اضطراب و تابآوری رابطه معکوس معناداری با ضریب همبستگی 0/54- وجود دارد (p<0/001). به عبارتی 29% واریانس اضطراب را تابآوری تبیین می کند. بین تابآوری و امید به زندگی رابطه مثبت معناداری وجود دارد. با توجه به ضریب همبستگی 0/64 بین آنها 40% واریانس تابآوری را امید به زندگی تبیین می کند. همچنین بین اضطراب و امید به زندگی رابطه معکوس معناداری وجود دارد. با توجه به ضریب همبستگی 0/51- بین آنها 26% واریانس اضطراب را امید به زندگی تبیین می کند. بحث و نتیجهگیری: براساس یافتههای تحقیق اضطراب، تابآوری و امید به زندگی سه مؤلفه اثرگذار بر کیفیت سلامت روانپرستاران و روانپرستاران است که باید مورد توجه قرار گیرد و اقداماتی را جهت افزایش دو مؤلفه تابآوری و امید به زندگی و در نتیجه کاهش اضطراب به کار گرفت.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1402/5/7 | ویرایش نهایی: 1402/5/7 | پذیرش: 1402/4/1 | انتشار: 1402/4/1
دریافت: 1402/5/7 | ویرایش نهایی: 1402/5/7 | پذیرش: 1402/4/1 | انتشار: 1402/4/1
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |