پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی خودکنترلی در رابطه بین استرس تحصیلی و سلامت روان دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی انجام شد. این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مدلسازی معادلات ساختاری بود و جامعه آماری آن را کلیه دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل میدادند. تعداد ۴۲۱ نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به سه ابزار شامل پرسشنامه استرس تحصیلی زاجاکووا و همکاران (۲۰۰۵)، مقیاس خودکنترلی تانجنی و همکاران (۲۰۰۴) و پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ (GHQ-28) پاسخ دادند. دادهها با استفاده از نرمافزارهای SPSS-28 و SmartPLS-4 و به روش مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که میانگین نمرات استرس تحصیلی (۵/۸۶ از ۱۰)، خودکنترلی (۳/۴۲ از ۵) و سلامت روان (۲۸/۷۰ از ۸۴) قرار داشت. ضرایب همبستگی حاکی از آن بود که استرس تحصیلی با خودکنترلی رابطه منفی و معنادار (۴۷/۰-)، با سلامت روان رابطه مثبت و معنادار (۵۶/۰) و خودکنترلی با سلامت روان رابطه منفی و معنادار (۴۹/۰-) دارد. همچنین نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که خودکنترلی نقش میانجی جزئی و معناداری در رابطه بین استرس تحصیلی و سلامت روان ایفا میکند (۱۹۷/۰=β، ۰۰۱/۰>p) و مدل پژوهش در مجموع ۵۳ درصد از واریانس سلامت روان را تبیین مینماید. بر اساس یافتهها، استرس تحصیلی هم به طور مستقیم و هم از طریق تضعیف خودکنترلی بر سلامت روان دانشجویان تأثیر منفی میگذارد. بنابراین، طراحی برنامههای مداخلهای برای کاهش استرس تحصیلی و تقویت مهارتهای خودکنترلی در دانشجویان توصیه میشود.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1405/1/20 | پذیرش: 1404/8/4 | انتشار: 1404/9/10